Verhaal 'Bouwperikelen' van J. Haijtink Verhaal 'Bouwperikelen' van J. Haijtink

In die tijd werkte ik bij ingenieursbureau Grontmij in De Bilt bij de afdeling bodemonderzoek. Ik was goed bevriend met de baas van de diepboor- en sondeerafdeling en had zelf ook enige ervaring met dat werk. Met hem had ik afgesproken dat hij op een zaterdagmorgen met de sondeerwagen naar Linschoten zou komen om een aantal sonderingen te verrichten voor de bouw van de nieuwe kerk. Dit zou kosteloos plaatsvinden. We waren die bewuste morgen goed en wel aan het werk toen een gemeentelid, die op dat moment geen officiële functie binnen de kerk vervulde maar in het verleden erg actief was geweest binnen de gereformeerde kerk van Linschoten, kwam aangelopen en stelde op niet al te vriendelijke toon de vraag wat we aan het doen waren. Ik zei dat de architect wel graag wilde weten hoe lang straks de heipalen moesten zijn die voor de bouw de grond in moesten en dat we daarvoor een aantal sonderingen verrichten. “Helemaal niet nodig, wegwezen!” was zijn enige commentaar. Alhoewel ik een broekie was vergeleken met hem, liet ik me niet wegjagen en we hebben ons karwei afgemaakt. Het zal u niet verbazen dat de verstandhouding tussen ons een poos niet is geweest zoals die tussen gereformeerde broeders behoorde te zijn.

In de periode dat alle plannen klaar waren en de bouw daadwerkelijk kon beginnen, belde de voorzitter van de bouwcommissie, Ton van der Poel, me op met de vraag of ik die avond bij hem kon komen. Na het avondeten toog ik naar Schagen 13 waar Ton de tafel en de stoelen aan de kant had geschoven en alle tekeningen op de vloer had uitgevouwen. “Johan, ik ben aan het twijfelen geslagen. Volgens mij wordt de kerk straks veel te klein”. Ik wilde hem geruststellen met de opmerking: “Ton, we hebben door deskundigen een rapport op laten stellen over de te verwachte groei van het dorp en wat dat voor onze kerk betekent. Daarop heeft de architect zijn plan gemaakt en die zal dat best wel goed hebben uitgewerkt”. Alleen met die woorden was hij echter niet gerustgesteld. We hebben dat bewuste rapport er weer bijgenomen en met een meetlat alle maten op de tekeningen nagelopen. Het bleek allemaal te kloppen en toen pas was Ton gerustgesteld. Nu, veertig jaar later, kunnen we stellen dat Tons bezorgdheid ongegrond is gebleken. Op een doorsnee zondagmorgen voldoet de grootte m.i. prima aan het aantal bezoekers. Het voorval tekende wel Tons betrokkenheid bij het hele gebeuren.

De kerk werd gebouwd en toen de werkzaamheden waren afgerond had de kerkenraad, op advies van de Commissie van Beheer, besloten dat er voorlopig nog geen nieuw orgel zou komen. Het geld was op en met het orgel dat we hadden zouden we nog wel een aantal jaren vooruit kunnen. Op een avond stond goede vriend Wim Raven bij ons op de stoep en wilde daar toch wel eens even over praten. “Johan, er is destijds afgesproken dat we een nieuwe kerk mét orgel zouden bouwen”, begon Wim zijn betoog. “Ja Wim, maar als het geld er niet is, is het niet verantwoord om dat uit te voeren”, was mijn antwoord. “Dan zorgt de kerkenraad maar dat het geld er komt”, was Wims reactie. Afijn, na enige discussie heb ik hem beloofd dat ik het binnen de kerkenraad opnieuw aanhangig zou maken. Ik weet niet meer welke acties er toen ondernomen zijn maar het geld is er wel gekomen en het nieuwe, huidige orgel ook.

Op de eerste zondag in september zou de eerste dienst in de nieuwe kerk plaatsvinden, de officiële opening was enkele weken later gepland. Om half tien die bewuste zondag belde ds. Scholten mij op met de mededeling dat hij ziek in bed lag en de dienst niet kon leiden. Ik was in de kerkenraad degene die altijd een reservepreek in de binnenzak had en werd nu voor het blok gezet. Het was een jeugddienst die mede door de jeugdouderling, Anneke Israëls, was voorbereid. Wij hebben toen samen de dienst geleid.

Tot zover een stukje geschiedenis die bij weinigen bekend zal zijn maar ik vond het wel passend dit in het  jubileumjaar naar boven te halen. Rest mij nog een brandende vraag te stellen. Jarenlang heeft de naam ‘Kruispunt’ met mooie, door Wim Raven ontworpen en door mij uitgewerkte letters de buitenmuur van de hal versierd. Kan iemand uit de doeken doen om welke reden die zijn verwijderd?

Johan Haijtink

terug